Anfield Road'taki maça 4. dakikadaki hakemin kararına göre golle başladı. Top çizginin tamamını mı geçti yoksa bir kısmı hala dışarda mıydı?

Maçtan sonra görüntüler bilgisayar ortamına aktarıldı, ince hesaplar yapıldı. Ama tabii bunların önemi yoktu artık. Bu hesaplar yapılırken o golden sonra 86 dakika daha futbol oynanmıştı ve bu sürede Liverpool kalesini kapatmış, maç bitmiş, final turu atılmış ve Liverpool taraftarları İstanbul rezarvasyonlarını yapmaya başlamışlardı bile. Uyanık davranıp erken rezarvasyon yaptıran Chelsea'liler ise telefonlara sarılıp rezarvasyonlari iptal ettirmekle meşguldüler.

Mourinho ise maç sonu demecinde sezon boyu kendi takımına birçok maç kazandıran savunma futbolunu eleştiriyor, rakibinin şanslı olduğunu, o gece en iyi takımın kaybettiğini, Liverpool'un golü attıktan sonra 90 dakika boyunca hiç bir hücum organizasyonunda bulunmadığını söylüyordu.

Benitez için ayrıca birşeyler söylemek lazım. Valencia'daki başarışarının ardından Liverpool'un finale kalmasını şansla açıklamak haksızlık olur. Elindeki iki farklı kadroyla iki iy iş çıkardı. Sürpriz takım potansiyelindeki takımlarla başarılı.

Savunma futbolu oynatıyor diye eleştirenler haklı olsalar da, o savunma futboluyla gerek Valencia'lıların gerekse Liverpool seyircisinin hayallerindeki finale ulaştılar. Gittiği yere mutluluk götürdüğü açık.

Finalde rakip Milan. Her ne kadar favori Milan gibi gözükse de Benitez'in final tecrübeleriyle Milan'ı zorlayacak bir planı mutlaka vardır. Chelsea maçındaki motivasyonun bir örneğini çıkarabilirlerse finalde şansları en az Milan kadar yüksek.

İstanbul'daki finale 40.000 Liverpool taraftarının gelmesi bekleniyor. Liverpool'a ayrılan koltuk sayısı ise 20.000. İstanbul sokaklarında kırmızı rengini bolca göreceğiz.