re bu neyin tesellisi? Sahada emek verip maç kazanan takımın emeklerine saygısızlık değil midir, kazandığı maçı alkışlamak yerine memleketin başka bir köşesinde aleyhte gelişen bir maçın yasını tutmak? Ankaraspor'u yenemeseydi takım o gün, gerçekten bitecekti şampiyonluk umutları oysa. Sahadaki futbolcular ne hissettiler bilemeyiz, ama bir tekme de tribünden geldi büsbütün.

Ne de güzel başlamıştı o gün halbuki. Bir önceki hafta Fenerbahçe'ye 4-0 mağlup olunmasına rağmen "yenilsen de yensen de" diyerek Ali Sami Yen'e koşmuştu Cimbomlular; takımdan desteği, şampiyonluktan umudu kesmediklerini göstermek için. Tam Sami Yen kedi olalı bi fare tuttu diyorduk ki, maçın 90. dakikası bitirdi her şeyi. Amacını aşan, destek derken köstek olan ne ilk tezahürat bu, ne de son olacak.

Yalnız, biraz keyfe fazla düşkünlüklerinden, biraz vermeden almaya fazla alıştıklarından, eleştiriyi daha çok hak eder Sami Yen sakinleri. Onlar değil midir aslında kendisi gayet güzel bir tribün şarkısı olabilecek Sezen Aksu'nun "Olmaz Olsun"unun "Olmaz olsun cüzdanımda milyonlar / kalbimde sevgin oldukça / zenginlik, mal, mülk, para neye yarar / yanımda sen olmayınca" olan sözlerini tribüne uyarlayıp,  "neyleyim cebimdeki milyon doları / sen şampiyon olmayınca / bazen sevinc, bazen keder / senin sevgin ömre bedel" şeklinde değiştirip güzelim anlamı kaybeden.  Onlar değil midir cebindeki milyon doları umursamamak için gereken şeyin sevgi değil şampiyonluk olduğunu vurgulayan.

Bazen sevinç bazen kedere razıysak neden ille şampiyon olmalıdır takım? Neden "yenilsen de yensen de" tezahüratı sezon içinde bir maçta değil de şampiyon olunacağı ümidiyle stada gelinen maçta şampiyonluğun gittiğinin sanıldığı anda söylenir?

Keşke Galatasaray'ın son 10 yılda kazandığı bu en zorlu şampiyonluğun özeti, Fenerbahçe'nin herkesle didişmesi değil de Galatasaray'a hiç eksilmeyen taraftar desteği olsaydı. Keşke şampiyonluk sonrası ilk uzatılan mikrofonlara Hakan Şükür'ün sözleri "çok dua ettik" değil de "bu taraftar herşeyi hak ediyor" olsaydı. Keşke takımı Olimpiyat Stadı'na götüren sebep, UEFA standartları ve Şampiyonlar Ligi değil de stadın lig maçlarında bile taraftara yetmemesi kaygısı olsaydı.
Keşke bu yazı hiç yazılmamış olsaydı.

Sporda renk yüzünden ayrımcılığın yapıldığı ilk ülkelerden birisi İngiltere. Yıllarca süren renk savaşlarının artık rayına oturduğu varsayılıyor ve düzene aykırı en ufak harekete tepkiler de ağır oluyor. Son fail de bizden biri, Emre Belözoğlu.

Alp Ayhan