Türk futbolu için önemli bir değişim sürecinin başlangıcı olacaktı 1993/94 sezonu. Galatasaray'ın Şampiyonlar Ligi kapısından içeri girişi Avrupa'nın çok da uzaklarda bir yer olmadığını hissettirecekti artık bize, "Avrupa Avrupa duy sesimizi, işte bu Türkler'in ayak sesleri" tezahüratı anlamını yitirmeye başlayacaktı.

İngiliz şampiyonunu Şampiyonlar Ligi'nin dışında bırakmıştı Türkler, daha önce sesini duyurduğu ayağını, kapıdan içeriye atmıştı bile. Ve içerideki takımlar "hangi takımı nasıl durdururuz"u değil, "hangi maçtan ne kadar para kazanırız"ı konuşuyordu orada. Şampiyonlar Ligi'nde atılacak bir gol bile para demekti ve Avrupalı Galatasaray da diğer Avrupalılarla aynı şeyi yapacaktı tabii. Futbolun milli dava değil para kazandıran bir oyun olduğunu hissetmeye başlıyorduk.

Boğazın öbür yakasında ise insanlar "hakikaten ya" demeye başlamıştı bu arada. Galatasaray Avrupa'da başarı üstüne başarı elde ederken, bir önceki sezonu 5. tamamlayan Fenerbahçe Avrupa kupalarına katılamıyordu bile. Dönemin ünlü yağ reklamı sloganı "Siz hala annenizin yağını mı kullanıyorsunuz?", ezeli rakiplerince "Siz hala annenizin liginde mi oynuyorsunuz?" şekline çevriliyor ve alay konusu yapılıyordu. Fenerbahçeliler'de her daim

Monaco - Galatasaray maçı öncesi "Gerçek Fenerli Monaco'yu tutar" diyen Cengiz Çandar fitili ateşleyen isim oluyor, Fenerbahçe tribünleri de Barcelona maçı öncesi açtığı "Seninleyiz Barcelona" pankartıyla, futbolumuzda yaşanan devrimi belgeliyordu. Hepimiz her gün sadece kendi takımımızı tutmaya başlayacaktık artık, çünkü ezeli rakiplerin Avrupa'da alacağı muhtemel başarılı sonuçlar bizim için tehdit oluşturabilecekti. Toplu tüfekli bir çatışma yoktu ortada ama basbayağı futbol devrimi yaşanıyordu Türkiye'de ve tarihteki bütün devrimlerde olduğu gibi, devrimin kendi çocukları birbirine düşmüştü bile. Mücadele edilmesi gereken ortak düşman kalmamıştı artık, ama savaşacak birileri hep vardı.