iİtalya'nın galibiyeti ilaç gibi geliyor yine. Evet sizi Azzurriler durduracak ve ne yazık ki benburada olamayacağım. Oysa o kadar çok sterdim ki size 'Ohne Deutschland, fahr'n wir nach Berlin' demeyi.
Ertesi gün de iki şok var yine. İngilizler'in yarı finale çıkmasını beklerken yine penaltılara teslim oluyorum. Gerrard, Lampard, hepsi hepsi kaçırıyor. Cristiano Ronaldo'nun boğazına uzanabilecek mesafede olsam keşke.
Akşamki his ise daha başka. 'Ronaldo' yazılı Brezilya formasıyla maçı izlerken, dakikalar ilerledikçe yine Fransızlaşıyorum. Maçın sonunda bir mağluba yakışmayacak sırıtma var yüzümde. İnsanlar benimle dalga geçiyor, önemsemiyorum. Ama bu formayla da coşkuya katılamıyorum. Kötü seçimler kötü sonuçlar getiriyor!
Dönüş yolunda ise üstte yaşananları değerlendirecek bolca vaktim oluyor. Futbolu seven insanlar, muhteşem organizasyon, içtiğimiz onlarca çeşit bira, ülkenin burada olmamasının yaşattığı müthiş depresyon, sadece futbol izlemek, seninle konuşmak için can atan insanlar.
Hayatı futbol olan birisi için hac ibadetine eriştiğim söylenemez ama en azından kutsal topraklara eriştik. Maçın sonuna daha epey var ne de olsa..
Sadece 12 saat bulunduğum kuzey Almanya şehirinde baştan sona güzel izlenimler edineceğimi düşünmüyordum. FIFA'nın bilet dağıtımındaki anti-futbol yaklaşımı haricinde organizasyon konusunda Almanların hiç hata yapmaması belki de beklenilir bir sonuçtu. Ama asıl, organizasyon dışında yerel halkın bu müthiş şölene yaklayış biçime takdire değerdi.
