Rüyamın ilk kısmı gerçek oldu. Dünya kupası bu kadar yakınken havasını koklamamak, toprağına adımı basmamak olmazdı. Kokladım ve bastım.
Ancak acemi dünya kupası ziyaretçisi olmanın da yarım bıraktığı hevesler vardı tabi. Elde bilet yok, ne gam! Rüyanın kalan kısmı 2010'a.

Tuncay Yavuz

içindir diye kendimizi teselli bile ediyoruz. Stadın görkemi bizi kendimizden geçiriyor. Güvenlik sebebiyle yaklaşamıyoruz. Bari Fan Fest'e yetişelim.

Metro durağında beklerken Almanca'yı da sökmekle meşgulüz. Bir anonsta 'olimpiyaştatyon' falan diyor ama ne demek bu? Az sonra İngilizce açıklama. Yoğun kalabalık nedeniyle metro Fan Fest alanına gidemiyor, ayrıca alana insan da alınmıyor. Acemilik!

Şehir meydanına kendimizi zor atıyoruz. Maçın başlamasına az zaman var ve bütün kafeler dolu. Zar zor bir yer bulup maçı izliyoruz. Aşağıda satış yapan amcanın her gol sonrası gelip gol mü oldu kim attı sorularını yanıtlıyoruz. Almanlar için sevinme halindeyiz maçtan sonra. 'Lu Lu Lu Lukas Podolski' tezahüratı sevimli bile geliyor. Bir de üzerimdeki formayı İsveç forması sanmasalar. Aslını anlatmakla geçiyor zaman.

Akşamki Arjantin-Meksika maçı için hedef bu kez Fan Fest. Kalabalık sakinleşmiş, OlimpiyatStadı'nın yanındaki harika alanda yerimizi alıyoruz. İki takım taraftarları yerlerini almış. Arjantinliler formamın ne olduğunu biliyor. Laflıyoruz sağdan soldan. Rodriguez'in golünden sonra kendimizden geçiyoruz.

Nürnberg

Gece 5'te trenimiz Nürnberg'e. Şansımızı Hollanda-Portekiz maçında deneyeceğiz. Biraz şehri dolaşıyoruz ama daha epey vakit var. İstasyonlar yatakhane olmuş, bulduğumuz bir banka biz de kıvrılıyoruz. Uyku da gerekli.

Pazar sabahı Nürnberg'teyiz. Şehir bomboş. Etraf şenlenene kadar bir ağaç altı bulup uyumak derdindeyiz. Bir Alman kadın gelip 'Uyumaya mı geldiniz?' buraya diyene kadar iyi de gidiyor. Sonra mahcup olup kalkıyoruz, başlıyoruz turlara.